Գիտնականները վստահեցնում են, որ հեռուստացույցի առջեւ երկար նստելը վնասակար է երեխաների համար։ Շատ երեխաներ իրենց օրն անցկացնում են  էկրանի առջեւ ժամերով նստած։ Դրա մասին ծնողները  քաջատեղյակ են, սակայն  ոչ մի կերպ չեն կարողանում իրենց երեխային "կտրել" հեռուստացույցից։

Գրեթե բոլորին ծանոթ իրադրություն է, երբ երեքայմա փոքրիկն ուզում է այս կամ այն խաղալիքը, քաղցրավենիքը, մի խոսքով ինչ-որ բան եւ անպայման հենց այդ պահին։ Նրա ճիչը լսվում է նույնիսկ հարեւան թաղամասում եւ աստիճանաբար տարածվում է ավելի հեռու` վերաճելով հիստերիայի։

Կակազությունը լոգոնեւրոզ է, ոչ ճիշտ լեզվային պահվածք։ Ողջ աշխարհի բնակչության գրեթե մեկ տոկոսը տառապում է այդ արատով։ Խոսքի խաթարումը տարածված է ոչ միայն մեծահասակների, այլեւ երեխաների շրջանում եւ տարբերվում է ոչ միայն դրսեւորումների մեջ, այլեւ՝ ըստ առաջացման պատճառի, ախտանշանների եւ ոչ միշտ արդյունավետ բուժման ընթացքով։

Այժմ շատերը չեն պատկերացնում իրենց կյանքն առանց համակարգչի։ Ծնողներն էլ ցանկանալով գնալ ժամանակին համընթաց հաճախ դիմում են տարբեր զոհողությունների եւ համակարգիչ են ձեռք բերում, որպեսզի իրենց փոքրիկը որքան հնարավոր է շուտ հասու լինի համակարգչային տեխնիկայից օգտվելու գաղտնիքներին։ Սակայն այս պարագայում եւս պետք է հիշել չափի եւ, իհարկե, անվտանգության կանոնների մասին։

Դպրոցում թելադրությունների ժամանակ կետադրական նշանները երեխաների համար իսկական գլխացավանք են դառնում։ Այստեղ ստորակե՞տ է, բու՞թ, թե՞ միջակետ։

Շատ հաճախ ֆիզիկական պատժի հետեւանքով բացասական հույզեր ստացած երեխաները դրանք սկսում են կապել ծնողների հետ։

Թերեւս ողջ աշխարհում չի գտնվի մի երեխա, որին դուր է գալիս, երբ իրեն պատժում են կամ մի ծնող, որին իր փոքրիկի ցավն ու արցունքները հաճույք են պատճառում։

Երեխան ասում է. "Ես վախենում եմ", նրան պատասխանում են. "Դու վախկոտ ես"։ "Չեմ ուզում դպրոց գնալ"` "Ձեւացնում ես"։ Մեծահասակները մտածում են, որ կոփում են նրա կամքի ուժը, արդյունքում երեխան լուրջ հիվանդանում է։